18 Φεβ 2021

Ασύμβατες πρακτικές με τον απελευθερωτικό αγώνα των χαμηλών κοινωνικών τάξεων

 

Ο Ελευθεριακός-Αναρχικός-Αντιεξουσιαστικός χώρος  φέρει την ελεύθερη, την οριζόντια, την  αντιιεραρχική και αταξική πρόταση σε σχέση με τις άλλες τάσεις του σοσιαλιστικού τόξου.

Η οριζόντια αυτοοργάνωση, η οποία ως μέσο πάλης προτάσσεται απέναντι στην οικονομική και κοινωνική ανισότητα, δεν είναι πάντα ικανή να αποτρέψει ενέργειες μεμονωμένων ατόμων ή ομάδων, που αντί να προάγουν τα  χαρακτηριστικά μιας συλλογικής δράσης, δυσφημίζουν, δίνουν τροφή στην αντίδραση και κάνουν το καθεστώς να τρίβει τα χέρια του...

Ο καθένας και η καθεμιά που χρησιμοποιεί την πασίγνωστη υπογραφή ''Αλφα σε κύκλο'', δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν είναι βαλτός, προβοκάτορας, χούλιγκαν, παρακρατικός, ανόητος.Τυφλά σπασίματα, τραμπουκισμοί, διαπομπεύσεις, αλαζονικές συμπεριφορές, όχι μόνο δεν έχουν αποτέλεσμα αλλά στρέφουν την κοινωνία ενάντια στο απελευθερωτικό πρόταγμα και αποδεικνύουν μια προβληματική νοοτροπία, που υποδηλώνει από απερισκεψία μέχρι συνειδητή αδιαφορία για τις συνέπειες αυτών των πράξεων.Η δημόσια κριτική και η διαλεκτική είναι ο μόνος δρόμος που  μπορεί να αναχαιτίσει τέτοιες ζημιογόνες πρακτικές.  Αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις, τότε γίνεσαι το ίδιο με αυτό. Ακόμα και αν το κίνημα άφησε με τις πράξεις και τις παραλείψεις του χώρο σε αυτές τις πρακτικές και αντιλήψεις, φέρει την ευθύνη της αντιμετώπισης και απομόνωσης τους. Στον αγώνα για την εξέγερση, την κοινωνική εκτροπή, την επανάσταση δεν είσαι ό,τι δηλώσεις. Είσαι ό,τι κάνεις και κρίνεσαι από την συνείδηση των προθέσεων και την ευθύνη του αποτελέσματος.

Εννοείται ότι αυτή η κριτική δεν ταυτίζεται με την ''ευαισθησία'' της εξουσίας, που εκ προοιμίου είναι υποκριτική και μεροληπτική. Βρίσκεται εκ των πραγμάτων σε αντίθεση με την κριτική  του κράτους και των προπαγανδιστών του, που είναι διαποτισμένη από την ιδεολογία της κυριαρχίας, που όπως κάθε ιδεολογία όντας βαθύτατα εξουσιαστική, αποτελεί μια στρέβλωση της πραγματικότητας κατασκευάζοντας υποταγμένες συνειδήσεις.

Η κινηματική αντι-βία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η άμυνα απέναντι στη βία των μονάδων καταστολής και η πολιτική ανυπακοή είναι δικαίωμα του κάθε αγωνιζόμενου ενάντια στις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και της εξουσίας.

Δουλειά μυρμηγκιού ή θεαματικός ελιτισμός;

Η εγγύηση για την νικηφόρα έκβαση των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, των ανέργων,των μικροαγροτών, των νεολαίων των μεταναστών, είναι η οριζόντια, από την βάση, αδιαμεσολάβητη οργάνωσή τους. Η ζύμωση και η ταξική συνείδηση δεν επιτυγχάνονται από μεμονωμένες συγκρουσιακές δράσεις και αυθόρμητες εκτονώσεις. Η αφύπνιση δεν είναι υπόθεση πρωτοποριών ούτε θεαματικών δράσεων.

Καμία και κανείς δεν γεννιέται επαναστάτης, είναι μια σταδιακή πορεία εξέλιξης για να ορίζεις την ζωή σου χωρίς συμβιβασμούς.

Αυτός ο πολιτικός αγώνας συμβάλει στην εκτροπή από την ζοφερή κανονικότητα, κατά της οικονομικής εκμετάλλευσης, κατά της λεηλασίας του φύσης, για έναν κόσμο απαλλαγμένο από τα δεσμά του θρησκευτικού σκοταδισμού, της πατριαρχικής καταπίεσης,της καταναλωτικής αλλοτρίωσης αλλά και κατά της κοινωνικής αφασίας και κατ' επέκταση του κοινωνικού κανιβαλισμού...

"Διακηρύσσοντας ότι είμαστε αναρχικοί, διακηρύσσουμε εκ προοιμίου ότι αρνούμαστε να κάνουμε στους άλλους ότι δεν θα θέλαμε να μας κάνουν εκείνοι.''
Πιοτρ Κροπότκιν, (ένας από τους βασικούς εισηγητές της θεωρίας του Άναρχο-Κομμουνισμού)

Οι μέρες που ζούμε είναι πρωτόγνωρες (υγεία- οικονομία- επιτήρηση) και δύσκολες για όλες και όλους από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Το ζήτημα είναι να έρθει πιο κοντά η ανατροπή του υπάρχοντος, που δείχνει παγκόσμια το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο. Αυτό θα γίνει  μέσα από τους ανατρεπτικούς αγώνες, χτίζοντας ζώσες δομές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, που θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν τον κόσμο της εκμετάλλευσης της αδικίας και  της υποταγής.



Ο Raoul Vaneigem για τον κορωνοϊό

Είναι καθαρός παραλογισμός το να αμφισβητείς τον κίνδυνο του κορωνοϊού. Από την άλλη πλευρά, μήπως δεν είναι εξίσου παράλογο το γεγονός ότι μια διαταραχή στη συνήθη πορεία ασθενειών γίνεται αντικείμενο μιας τέτοιας συγκινησιακής εκμετάλλευσης, κινητοποιώντας την αλαζονική εκείνη ανικανότητα που είχε διώξει κάποτε έξω από τη Γαλλία το σύννεφο του Τσερνομπίλ; Βέβαια, γνωρίζουμε με πόση ευκολία το φάσμα της Αποκάλυψης βγαίνει από το κουτί του για να ιδιοποιηθεί τον πρώτο τυχόντα κατακλυσμό, να διορθώσει τα κλασικά εικονογραφημένα του παγκόσμιου κατακλυσμού και να βυθίσει το αλέτρι της ενοχής στο στείρο χώμα των Σοδόμων και των Γομόρρων. 

Η θεϊκή κατάρα υποβοηθούσε με χρήσιμο τρόπο την εξουσία. Τουλάχιστον μέχρι τον σεισμό της Λισαβόνας του 1755, τότε που ο μαρκήσιος ντε Πομπάλ, φίλος του Βολταίρου, εκμεταλλεύτηκε τον σεισμό για να σφαγιάσει τους Ιησουίτες, να ανοικοδομήσει την πόλη σύμφωνα με τις αντιλήψεις του και να ξεφορτωθεί με όλη του την άνεση τους πολιτικούς του αντιπάλους στήνωντας μία σειρά από "πρωτο-σταλινικές" δίκες. Δεν θα θέλαμε να προσβάλουμε τον Πομπάλ, όσο απεχθής κι αν ήταν, με το να συγκρίνουμε το πραξικοπηματικό του κατόρθωμα με τα άθλια μέτρα που εφαρμόζει παγκοσμίως ο δημοκρατικός ολοκληρωτισμός στην επιδημία του κορωνοϊού.

Πόσο κυνικός πρέπει να είσαι για να καταλογίζεις την εξάπλωση της μάστιγας στην αξιοθρήνητη ανεπάρκεια των ιατρικών μέσων που χρησιμοποιούνται! Εδώ και δεκαετίες, τα δημόσια αγαθά πλήττονται, ενώ ο νοσοκομειακός τομέας έχει υποστεί το τίμημα μιας πολιτικής που ευνοεί τα οικονομικά συμφέροντα σε βάρος της υγείας των πολιτών. Υπάρχουν πάντα περισσότερα χρήματα για τις τράπεζες και όλο και λιγότερα κρεβάτια και νοσηλευτές για τα νοσοκομεία. Ποιές γελοιότητες, και για πόσο καιρό ακόμη, θα αποκρύπτουν ότι αυτή η καταστροφική διαχείριση του καταστροφισμού είναι εγγενής στον παγκοσμίως κυρίαρχο χρηματιστικό καπιταλισμό, που σήμερα αμφισβητείται παντού στο όνομα της ζωής, του πλανήτη και των ειδών που πρέπει να σωθούν. 

Χωρίς να υιοθετούμε το αναμάσημα της θείας τιμωρίας, αποδεχόμενοι την άποψη ότι η Φύση απαλλάσσεται από τον Άνθρωπο ως ένα ανεπιθύμητο και επιβλαβές παράσιτο, αξίζει να θυμόμαστε ότι για χιλιετίες η εκμετάλλευση της ανθρώπινης φύσης και της γήινης φύσης επέβαλε το δόγμα της αντι-φύσης. Το βιβλίο του Eric Postaire, Οι επιδημίες του 21ου αιώνα, που δημοσιεύθηκε το 1997, επιβεβαιώνει τις καταστροφικές συνέπειες της επίμονης αλλοίωσης της φύσης, την οποία καταγγέλλω εδώ και δεκαετίες. Αναφερόμενος στο δράμα των "τρελών αγελάδων" (που προέβλεψε ο Rudolf Steiner ήδη από το 1920), ο συγγραφέας υπενθυμίζει ότι εκτός από την αδυναμία μας να αντιμετωπίζουμε ορισμένες ασθένειες, συνειδητοποιούμε ότι η ίδια η επιστημονική πρόοδος μπορεί να τις προκαλέσει. Συνηγορώντας υπέρ μιας υπεύθυνης προσέγγισης των επιδημιών και της διαχείρισής τους, κατηγορεί αυτό που ο Claude Gudin, στον πρόλογο, αποκαλεί τη "φιλοσοφία της ταμειακής". Θέτει το ερώτημα: "'Οταν η υγεία του πληθυσμού υπάγεται στους νόμους του κέρδους, μέχρι το σημείο να μετατρέπουμε φυτοφάγα ζώα σε σαρκοφάγα, μήπως δεν κινδυνεύουμε έτσι να προκαλούμε θανατηφόρες καταστροφές για τη Φύση και την Ανθρωπότητα;" Οι κυβερνώντες, όπως γνωρίζουμε, έχουν ήδη απαντήσει με ένα ομόφωνο ΝΑΙ. Τι σημασία έχει, εφόσον το ΟΧΙ των χρηματιστικών συμφερόντων εξακολουθεί να θριαμβεύει κυνικά; 

Χρειαζόταν ο κορωνοϊός για να αποδείξουμε στους πιο στενόμυαλους ότι η αλλοίωση της φύσης στο βωμό του κέρδους έχει καταστροφικές συνέπειες πάνω στην οικουμενική υγεία -αυτήν που διαχειρίζεται αδιαλειπώς ένας Παγκόσμιος Οργανισμός, των οποίων τα πολύτιμα στατιστικά στοιχεία αντισταθμίζουν την εξαφάνιση των δημόσιων νοσοκομείων; Υπάρχει μια προφανής συσχέτιση μεταξύ του κοροναϊού και της κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Την ίδια στιγμή, άλλο τόσο προφανές είναι ότι αυτό που καλύπτει και κατακλύζει την επιδημία του κορωναϊού είναι μια συναισθηματική πανώλη, ένας υστερικός φόβος, ένας πανικός που κρύβει τις ελλείψεις της διαχείρισης και ταυτόχρονα διαιωνίζει το κακό τρελαίνοντας τον ασθενή. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων επιδημιών πανώλης του παρελθόντος, οι άνθρωποι έκαναν μετάνοιες και διακήρυτταν την ενοχή τους μαστιγώνοντας τους εαυτούς τους. Μήπως δεν έχουν και οι διαχειριστές της παγκόσμιας απανθρωποποίησης συμφέρον να πείσουν τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει διέξοδος από την άθλια μοίρα που τους επιφυλάσσεται; Ότι τους έχει μείνει μόνο το μαστίγιο της εθελοντικής σκλαβιάς; Το μόνο που κάνει η τρομερή μηντιακή μηχανή είναι να αναμασά το παλιό ψέμα της ουράνιας, ανεξιχνίαστης, αναπόφευκτης προσταγής όπου το τρελό χρήμα έχει αντικαταστήσει τους αιμοδιψείς και ιδιόρρυθμους θεούς του παρελθόντος.

Η αστυνομική βαρβαρότητα που εξαπολύθηκε κατά των ειρηνικών διαδηλωτών απέδειξε με το παραπάνω ότι ο στρατιωτικός νόμος ήταν το μόνο πράγμα που λειτουργούσε αποτελεσματικά. Σήμερα υποβάλλει τις γυναίκες, τους άνδρες και τα παιδιά σε καραντίνα. Έξω, το φέρετρο, μέσα η τηλεόραση, το παράθυρο ανοίχτό σε έναν κλειστό κόσμο! Πρόκειται για την διαμόρφωση μιας κατάστασης ικανής να επιδεινώσει την υπαρξιακή δυσφορία ποντάροντας πάνω σε τσακισμένα από το άγχος συναισθήματα, οξύνοντας την τύφλωση του αδύναμου θυμού. 

Αλλά ακόμα και το ψέμα υποχωρεί απέναντι στη γενική κατάρρευση. Η κρατική και λαϊκιστική παραγωγή κρετίνων άγγιξε τα όριά της. Δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ένα πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη. Η πολιτική ανυπακοή εξαπλώνεται και ονειρεύεται κοινωνίες ριζικά νέες, επειδή θα είναι ριζικά ανθρώπινες. Η αλληλεγγύη απελευθερώνει από την ατομικιστική τους προβιά άτομα που δεν φοβούνται πλέον να σκέφτονται από μόνα τους. 

Ο κορωνοϊός αποκάλυψε την χρεοκοπία του κράτους. Ορίστε ένα θέμα που προσφέρεται για προβληματισμό για τα θύματα του καταναγκαστικού περιορισμού. 'Οταν είχαν δημοσιευτεί οι Ταπεινές μου προτάσεις προς τους απεργούς, κάποιοι φίλοι μού είχαν επιστήσει την προσοχή στις δυσκολίες που παρουσιάζει η προσφυγή στη συλλογική άρνηση, την οποία υποστήριζα, ως προς την καταβολή φόρων, δασμών και παρακρατήσεων. Να όμως που τώρα η αποδεδειγμένη χρεοκοπία του κράτους-απατεώνα μαρτυρεί την οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση που καθιστά απολύτως αφερέγγυες τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, το τοπικό εμπόριο, τα χαμηλά εισοδήματα, τους οικογενειακούς αγρότες, και ακόμη και τα λεγόμενα ελεύθερα επαγγέλματα. Η κατάρρευση του Λεβιάθαν κατάφερε να πείσει ταχύτερα από τις προσπάθειές μας για να το ρίξουμε. 

Ο κορωναϊός κατάφερε ακόμη κι άλλα. Παύοντας την βλαβερές συνέπειες της αχαλίνωτης παραγωγής, μειώνει την παγκόσμια ρύπανση, γλύτωνει εκατομμύρια ανθρώπους από έναν προγραμματισμένο θάνατο, η φύση αναπνέει, τα δελφίνια επιστρέφουν στη Σαρδηνία, τα κανάλια της Βενετίας απαλλαγμένα από τον μαζικό τουρισμό ξαναβρίσκουν ένα νερό καθαρό, το χρηματιστήριο καταρρέει. Η Ισπανία αποφασίζει να εθνικοποιήσει ιδιωτικά νοσοκομεία, σαν να ανακαλύπτει εκ νέου την κοινωνική ασφάλιση, σαν να θυμάται το κράτος το κράτος πρόνοιας που κατέστρεψε. 

Τίποτα δεν είναι δοσμένο, όλα αρχίζουν. Η ουτοπία περπατάει ακόμα στα τέσσερα. Ας εγκαταλείψουμε στην ουράνια ασημαντότητά τους τα δισεκατομμύρια τραπεζογραμμάτια και κενές ιδέες που κάνουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας. Το σημαντικό είναι να "ασχοληθούμε εμείς οι ίδιοι με τις υποθέσεις μας" αφήνοντας την κομπιναδόρικη φούσκα να διαλυθεί και να εκραγεί. Ας προσέξουμε να μη μας λείψει η τόλμη και η αυτοπεποίθηση! 

Το παρόν μας δεν είναι ο περιορισμός που μας επιβάλλει η επιβίωση, είναι το άνοιγμα σε όλες τις δυνατότητες. Πανικόβλητο, το ολιγαρχικό κράτος αναγκάζεται να υιοθετήσει μέτρα που χθες ακόμα διακήρυττε πως ήταν αδύνατα. Εμείς θέλουμε να ανταποκριθούμε στο αίτημα της αποκατάστασης της ζωής και της γης. Η καραντίνα ευνοεί τη σκέψη. Ο περιορισμός δεν καταργεί την παρουσία του δρόμου, αλλά την επανεφεύρει. Επιτρέψτε μου να σκέφτομαι, cum grano salis, ότι η εξέγερση της καθημερινότητας έχει ανυποψίαστες θεραπευτικές αρετές. 

 

* To άρθρο αυτό προέρχεται από μία συλλογή κειμένων και συνεντεύξεων που θα δημοσιεύονταν τον Απρίλη 2020 από τις εκδόσεις Grevis με τίτλο Η εξέγερση της καθημερινής ζωής. Ο Ραούλ Βανεγκέμ είναι βέλγος συγγραφέας και φιλόσοφος, πρώην μέλος και θεωρητικός της Καταστασιακής Διεθνούς.

Μτφ. Σ.Σ. 

Πηγή: www.lifo.gr

5 Απρ 2020

Ο πρωτογενής τομέας θύμα του κορονοϊού και της πολιτικής των κυβερνώντων

Του Μανώλη Βαρουξάκη
Αναδημοσίευση από kommon.gr

Να δούμε άμεσα και συνολικά τον πρωτογενή τομέα! 

Ο πρωτογενής τομέας όπως και πολλοί άλλοι έπεσε θύμα του κορονοϊού και της πολιτικής των κυβερνώντων.

 

Η χρονιά ξεκίνησε άσχημα και με τους ελαιοκαλλιεργητές της περιοχής να χάνουν το εισόδημα τους αρχικά λόγω δάκου. Η πολιτεία παρόλο που εισπράττει από την παραγωγή για να κάνει συλλογική δακοκτονία δεν απέδωσε πίσω αυτά που έπρεπε με αποτέλεσμα τόσο να χαθεί παραγωγή όσο και να υποβαθμιστεί ποιοτικά όση έμεινε. Αποζημίωση φυσικά δεν δόθηκε παρόλο που οι αγρότες πληρώνουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές (ΕΛΓΑ).
Σήμερα, λοιπόν, αντιμέτωπος με την πανδημία του κορονοϊού που έχει κλείσει όλες τις επιχειρήσεις, ο πρωτογενής τομέας επηρεάζεται εξαιρετικά σοβαρά.
Οι παραγωγοί φρούτων και λαχανικών ακόμη και όσοι έκαναν εξαγωγές βλέπουν την παραγωγή τους να σαπίζει στα χωράφια και στα θερμοκήπια αφού η εγχώρια κατανάλωση δεν μπορεί να τα απορροφήσει .
Αποτέλεσμα να βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στην Κρήτη να πετούν κηπευτικά στις χωματερές.
Το ρεζουμέ είναι να μην έχουν οι παραγωγοί να πληρώσουν ούτε τα εφόδια που έχουν χρεωθεί για να καλλιεργήσουν .
Αν ενδιαφερόταν η κυβέρνηση για τον άνθρωπο θα πλήρωνε τουλάχιστον τη μεταφορά (που είναι σημαντικό κόστος) για να πάνε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα σε ιδρύματα και άπορους. Δεν θα έπρεπε να στιγματίζονται οι αγρότες – παραγωγοί τη στιγμή που δεν έχουν λεφτά ούτε για τα καύσιμα τους να πάνε στο χωράφι.
Οι μικροκαλλιεργητές που διαθέτουν τα προϊόντα τους στις λαϊκές για να ξεφύγουν από τα δόντια των εμπόρων βλέπουν πλέον και αυτοί τον κόπο τους να μένει στα αζήτητα.
Η κτηνοτροφία δέχεται σοβαρό πλήγμα με τις επιχειρήσεις εστίασης που έχουν κλείσει και με το Πάσχα που δεν θα γίνει όπως τα προηγούμενα χρόνια. Αυτοί που πλήττονται είναι οι μικροί κτηνοτρόφοι και όχι οι μεγάλοι - εταιρίες που έχουν συμβόλαια με αλυσίδες σούπερ μάρκετ που συνεχίζουν να λειτουργούν.
Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και ο υπουργός για άλλη μια φορά αδιαφορούν για όλους εμάς.
Δεν στήριξαν και δεν στηρίζουν τον κόσμο της υπαίθρου.
Οι άνθρωποι του πρωτογενή τομέα δεν θα λύσουν φυσικά όχι τα χρόνια αλλά ούτε τα άμεσα προβλήματά τους με το αν τους δοθεί επίδομα των 800 ευρώ.
Αυτό που πρέπει να γίνει πρωτίστως είναι πάγωμα όλων των οφειλών τουλάχιστον για έναν χρόνο, να δοθούν άτοκα δάνεια για να μη χάσουν τη γη τα σπίτια και τα μηχανήματα τους, να γίνει ρύθμιση των οφειλών σε εφορία, ΕΦΚΑ και ΕΛΓΑ ώστε οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι να πάρουν μια ανάσα να συνεχίσουν να παράγουν.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που σκοπό είχε και έχει τον αφανισμό του μικρομεσαίου αγρότη - κτηνοτρόφου και την συγκέντρωση γης σε λίγους, αδιαφορεί. Ήδη από το 1980 ξεκίνησε να επιδοτεί ορισμένες επιλεγμένες καλλιέργειες με αποτέλεσμα να κάνουμε στροφή μόνο στις επιδοτούμενες καλλιέργειες, δηλαδή σχεδόν στη μονοκαλλιέργεια, με συνεπαγωγή να χάσουμε σαν χώρα την διατροφική μας αυτάρκεια.
Έχουν προπαγανδίσει το μοντέλο της εξωστρέφειας, ότι μόνο εκεί βρίσκεται η σωτηρία και η βιωσιμότητα του πρωτογενή τομέα. Εξάγουμε λοιπόν τα προϊόντα μας. Ταυτόχρονα όμως σαν χώρα εισάγουμε τα ίδια (!!!) ή παρεμφερή φθηνότερα (κατώτερης ποιότητας) από τρίτες χώρες για να ταΐσουμε τον πληθυσμό μας.
Για τη «βαριά βιομηχανία», όπως αναφέρουν τον τουρισμό, ούτε λόγος για διασύνδεσή του με τα τοπικά προϊόντα αφού όλοι οι εμπλεκόμενοι δουλεύουν με εισαγόμενα (π.χ. τα πορτοκάλια στην Κρήτη σαπίζουν στα χωράφια και τα ξενοδοχεία σερβίρουν χυμό από παγοκολόνες Βραζιλίας).
Αν η καραντίνα κρατήσει καιρό, με κλειστά σύνορα, τότε εκτός των άλλων θα αρχίσουν να φαίνονται οι ελλείψεις σε τρόφιμα που έχουμε σταματήσει να παράγουμε εδώ και δεκαετίες.
Ζούμε σε έναν τόπο που μπορούμε να καλλιεργήσουμε τα πάντα.
Όταν λοιπόν «βγούμε έξω ξανά» (ο αγρότης-κτηνοτρόφος είναι παρών στη δουλειά του με καραντίνα ή χωρίς) πρέπει να ξαναδούμε την πρωτογενή παραγωγή από την αρχή και να κάτσουμε να την σχεδιάσουμε με βάση τις ανάγκες μας σαν χώρα έξω από τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΚΑΠ που μας επιβάλλει.
Πρώτα να εξασφαλίσουμε την αυτάρκειά μας - προστατεύοντας παράλληλα το περιβάλλον.
Αυτό στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα σημαίνει προστασία από την σπατάλη φυτοφαρμάκων και ειδικών «πρόσθετων» για την τροφή ζώων και φυτών, σεβασμό του δάσους, της θάλασσας, των ποταμών και των λιμνών, προστασία από τη σπατάλη ενέργειας (καύσιμα, μεταφορές, εξαγωγές μόνο εφόσον έχουμε πλεόνασμα).
Η τροφή, όπως εξάλλου το νερό, η υγεία και η παιδεία είναι δημόσια αγαθά, αναγκαία για την ζωή. Πρόσβαση πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως εθνότητας, κοινωνικής θέσης, χρώματος, φυλής, φύλου ή θρησκείας .
Αλλά γι' αυτό η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει όλους μαζί, όρθιους και αγωνιζόμενους, απέναντι σε όλους αυτούς που βάζουν το κέρδος πάνω από την ζωή και τον άνθρωπο.
Μόνο ο λαός θα σώσει τον ίδιο το λαό!

«Γη και Ελευθερία»!


Ο Μανώλης Βαρουξάκης είναι αγρότης, από το Ξηροκάμπι Χανίων